कळसूबाईच्या नावान चांगभल!!

                                                               - दीपाली लंके (११ जानेवारी २०१५)

ताशी ६० ते७० किलोमीटर वेगानेवाहणाऱ्या थंड वाऱ्याच्याझंझावात आम्ही गारठून जावूकि काय अशीभीती वाटत होती.धुकं एवढंहोतं कि जणूलपाछपिचा खेळच चालूहोता.सह्याद्री मध्येट्रेकिंग करत असतानाअसे कित्येक अनुभवआम्ही 'याची देहीयाची डोळा' पहिलेआहेत. प्रत्येक वेळीवेगळाच अनुभव आपली सोबतकरत असतो. एव्हानाआम्हाला थंडगार वाऱ्याने आणिधुक्याने कळसू बाईच्याउंचीची चांगलीच जाणीव करूनदिली होती.

कळसुबाई हे साधारणपणे५४०० फूट उंचीचेमहाराष्ट्रातील सगळ्यात उंच शिखर,नगरमधील बारी गावातूनकळसूबाईला जाण्यासाठी चांगली वाटआहे.या वाटेवरलोकांनी ठीक ठिकाणीलोखंडी शिड्या लावून चढणंसोपं केलं आहे.मध्यरात्री पोहचल्यास  गावातील हनुमानाच्या मंदिरातझोपण्याची सोय होते.चिमण्यांच्या चिव चीवाटानेआणि कोंबड्याच्या आरवानेसकाळ खुणावते.एवढ्यागारव्यात शेकोटी, गरम गरमचहाचा झुरका आणिपोहे स्वर्गीय आनंदचदेतात. कळसुबाई शिखर सकाळच्याकाळोखात आपले स्थानदिमाखात वर असलेल्यालाईट च्या प्रकाशानेखुणावत असते.बारीगाव निसर्गाच्या सानिध्यातवसलेले असून चहुबाजूलाडोंगर रांग आणिहिरवागार परिसर डोळ्यांचे पारणेफेडतो.

सकाळी आम्ही निसर्गसौदर्याचा आस्वाद घेत घेत कळसूबाई च्या दिशेने मार्गक्रमण चालू केले.रस्त्या मध्येकडूनिंब, जांभूळ ,आंबा सगळ्या प्रकारची झाड आढळली.सुरवातीचा टप्पा ओलांडून आम्ही मार्गक्रमणकरत होतो जस जसे पुढे जात होतो तस तसे गावाचे विहंगम दृश्य नजरेत आम्ही कैद करत होतो.हळू हळू आकाशात ढगांची रेल चेल वाढत होती आणि सुर्य आपले स्थान कायम आहे असे सांगतडोंगराआडून आपले दर्शन देत होता सुर्य किरणांनी ढगांचा रंग पिवळा धमक झाला होता तेदृश्य पाहणे एक अलोकिक आनंद देवून जात होता.चहु बाजूनी दिसणाऱ्या डोंगर रांगा पाहूनमन उल्हसित होत होते आणि सह्याद्रीच्या श्रीमंतीची पावलो गणिक जाणीव होत होती.मधूनचयेणारया थंड वाऱ्याची झुळूक मनाला आनंद देत होती तर चढाइच्या वाटेने जात असताना घामनिथळत होता एवढ्या थंडीत पण आम्ही अक्षरश घामाने भिजत होतो.टप्प्या गणिक टप्पे आम्हीघेत होतो आणि कळसुबाई शिखर कधी एकदाचा गाठतो असं वाटत होत. पण कळसुबाई आम्हाला एवढ्यालवकर दर्शन देण्याच्या तयारीत नसावी असंच वाटत होते.जेवढे आम्ही जवळ पोहचत होतो तेवढंशिखर आमच्या पासून दूर दूर वाटत होते. मजल दरमजल करत आम्ही शेवटच्या पायथ्याशी येवूनपोहचलो.कळसुबाई महाराष्ट्राचं माउंट एवरेस्ट म्हणून ओळखलं जाते तेव्हा मनात आलं शेवटचाटप्पा शिडी ने न चढता कातळावरून जाव आणि विजयाची कास धरावी आणि कळसू बाईच्या नावानंचांगभलं म्हणावं. शेवटचा कातळ टप्पा एक एक करून आम्ही चढलो तोच कळसुबाई मंदिराचं आम्हालादुर्लभ वाटत असलेलं दर्शन घडलं आणि आमच्या आनंदाला पारावर उरला नाही.आम्ही आमचे समानठेवून कळसुबाई मंदिरात जावून दर्शन घेतले आणि कळसूबाईच्या नवान चांगभलं ची एकाच गर्जनाकेली.देवीचा आशीर्वाद आणि वरदहस्त आम्हाला लाभला आणि त्या शिखाराहून आम्हाला जे दृश्यपाहायला मिळाले त्याची तुलना कशाचीच होऊ शकत नाही.

अलंग, मदन, कुलंग,सीतेचा पाळणा, तारामती, ढगात गुडूप झाले होते तरी त्यांचे असलेले भक्कम स्थान आणि सुळकेभटक्यांना साद घालीत स्वागतासाठी सज्ज असल्यासारखेच भासत होते.ते दृश्य डोळ्यांमध्येसाठवून घेतले आणि परतीचा मार्ग सुरु झाला.जणू कळसुबाई च्या दर्शनाने आमच्या अंगात शक्तीसंचारली होती आणि परतीला आमचा शीण,थकवा कुठच्या कुठे निघून गेला कळलंच नाही.अगदी पायालाआम्ही वेग यंत्र लावल्यासारखे भर भर खाली उतरत होतो आणि मागे वळून बघितला तर असे वाटतहोते जणू आम्ही आकाशाला गवसनि घालूनच खाली उतरलोय जाताना अंतर जाणवत होते मात्र उतरतानाकसे आम्ही एवढे चढलो हेच कळत नव्हते. शेवटी आम्ही कळसुबाई शिखर यशस्वीरीत्या पादाक्रांतकरून विजयी भावना मनात साठवून ताठ मानेने बारी गावात पोहचलो.

या सर्व घटनाक्रमामुळेआणि निसर्ग सौंदर्यामुळे मन भारावून गेल होतं.खाली उतरल्यानंतर नम्रपणाने सह्याद्रीचेनमन करून आम्ही परतीचा प्रवास चालू केला. पण मन हरवले ते सह्य्द्रीच्या या वैभवालापरत परत भेट देण्याच्या इच्छेनेच.