ट्रेकिंग… एक आगळा-वेगळा अनुभव, दर वेळेस काहीतरी नवीन शिकायला मिळतं. एखादा ट्रेक एकापेक्षा जास्त वेळा केला तर काहीतरी अनपेक्षित गोष्टी घडतात. तसंच झालं जेव्हा लोहगड–विसापूर दुसऱ्यांदा केला.
असं वाटलं की लोहगड काय, पायऱ्यांमधूनच जाणार, विसापूरसुद्धा तसाच असेल. पण कर्जतपासूनच आमच्या ट्रेकमध्ये रंगत भरली. रात्री २:४० ची पॅसेंजर आली.
तेवढ्यात अभिजीत धावत सुटला. तो थेट शेवटच्या डब्यापर्यंत! आम्ही त्याला ओरडून बोलावलं, पण गाडी सुटायची वेळ झाली होती आणि कुठल्याही डब्यात चढणं कठीण होतं.
आम्ही तिघे कसाबसा चढलो आणि गाडी सुटली. बापरे! मनात धस्स झालं! अभिजीत गाडीत चढला की नाही? क्षणभर वाटलं ट्रेक रद्द करावा लागेल.
कर्जतला उतरल्यावर अभिजीत दिसला आणि जीव भांड्यात पडला. पहाटे ४ वाजले होते. थंडी प्रचंड होती. ७ वाजेपर्यंत स्टेशनवर वेळ काढावा लागणार होता.
शेकोटी पेटवायला काहीच मिळालं नाही. थंडीने अक्षरशः अंग कापत होतं. वेळ जातच नव्हता. नाकातून पाणी येत होतं. कधी उजाडणार असं वाटत होतं.
अखेर गरम चहा पिऊन थोडी उब मिळाली आणि सकाळी ९ वाजता आम्ही विसापूर चढायला सुरुवात केली. दुपारी १ वाजता उतरायला सुरुवात झाली.
खाली येताना झाडीतून गुरगुरण्याचा आवाज आला. आम्ही पटकन बाहेर पडलो आणि रस्त्याला लागलो. लोहगडावर पोहोचायला ४ वाजले.
जेवून थोडा आराम केला. संध्याकाळी गप्पा सुरू झाल्या. रात्री गुहेबाहेर कुत्रं भुंकू लागली, पुन्हा गुरगुरण्याचा आवाज आला. मेणबत्तीच्या उजेडात वातावरण आणखी थरारक वाटत होतं.
सकाळी सूर्यकिरणांनी जाग आली. इतकं सुंदर सकाळचं दृश्य होतं की सगळा थकवा विसरायला झाला. विसापूर उतरतानाचा ‘रॉक पॅच’ खूप मजेशीर होता.
उतरताना माकडाने क्षणात कॅमेरा हिसकावला! सगळ्यांनी सांगितलं – कॅमेरा सोड! पण प्रयत्न करून शेवटी कॅमेरा वाचवला. सुदैवाने कुणालाही इजा झाली नाही.
खरंच, कर्जतची गडबड, मिडनाईटची थंडी, विसापूरचा कडा आणि लोहगडचं माकड…
या चार गोष्टींमुळे हा ट्रेक
कायम लक्षात राहणारा ठरला.